Logo NACMU

Wilt u ook een mail krijgen als we een nieuw bericht hebben geschreven? Klik hier om aan te melden.

Laatste dag | 16-11-2018
Jahoor, we zijn zojuist veilig geland op Schiphol. Alleen het landt nog niet helemaal dat we weer in Nederland zijn, het liefst nemen we het volgende vliegtuig terug. We wachten nu om het vliegtuig uit te gaan en dan vliegen we snel naar ons bed.
Maandag 12 november | 14-11-2018
Allereerst onze nederige excuses voor de manier waarop wij de blog bijhouden. De blog is zeg maar een blog aan ons been. Dit is natuurlijk juist wel positief, we hebben hier echt heel erg veel te doen en aan het eind van de dag staat ons hoofd meer naar ons bed dan naar een blog schrijven. En alle (bezorgde) ouders: geen bericht is goed bericht hoor!
Maandag begon wat minder gezien enige miscommunicatie over de tijd van de wekker. Zodoende was een deel van de groep een half uur (!) te vroeg wakker en deze halfuurtjes zijn hier goud waard. Alsof dit nog niet voldoende was, werden we overrompeld door de plaatselijke koeien die door onze was kwamen paraderen.
’s Ochtends gingen we voor het eerst hier bij de scholen kijken, hier was de hele ochtend voor ingeruimd. We hebben ons in kleine groepjes over de klassen verdeeld en zodoende konden we meekijken bij de kleinste kinderen, maar ook bij de jongeren van onze leeftijd. Wat we opmerkelijk vonden was allereerst het niveau van de lessen, al bij de jongste kinderen vrij hoog. Wel kunnen ze nog wat leren van het goed georganiseerde Nederlandse systeem. Ze hebben ook weinig boeken, de wiskundesommen worden allemaal door de docent op het bord geschreven. Het hoogtepunt van de ochtend vonden we allemaal toch wel de ‘lessen’ en het contact met de jeugd van onze leeftijd. Het was eerst een beetje ongemakkelijk, ze keken duidelijk de kat even uit de boom, maar dit trok snel weg. Waarschijnlijk kwam dit mede door de leuke wiskundeleraar, we mochten wat vertellen over onszelf en het Nederlandse schoolsysteem. Het was al snel pauze en toen kwamen de leuke gesprekken echt goed op. We hebben gezellig gepraat over van alles en nog wat en de tijd ging supersnel.
Na een intensieve ochtend ging de lunch (geroosterd brood) er makkelijk in. Echt genieten die maaltijden hier, heerlijk met z’n allen op de veranda.
Ook maandag liepen de temperaturen behoorlijk op, ruim in de dertig graden toch wel. Het was dus heerlijk om juist deze dag verkoeling te zoeken in het zwembad bij ‘Vision for Africa’. Voor Afrikaanse begrippen was dit luxe en we hebben hier heerlijk genoten onder een strakblauwe lucht en omringd door palmbomen.
Toen we terugkwamen kwam een jongen naar ons toe met de vraag of het goed was dat er vier of vijf mensen meekwamen om ’s avonds een spelletje met ons te doen. Supergezellig natuurlijk! Nietsvermoedend waren we na het eten bezig met de afwas e.d. toen er een invasie van ongeveer 30 Afrikaanse jongeren ons huis belegerde. We konden alleen maar denken ‘wow. Wacht even.’ Gerben werd gek (voor zover ‘ie dat nog niet was) en wilde al bijna z’n herriestoppers van binnen halen. Een klein beetje gelijk kunnen we hem wel geven, want het was écht een kippenhok. Dus hebben we toch maar een ander plekje gezocht. Op het basketbalveld hebben we gezellig gechilld. Het is heel goed te merken dat de jeugd hier ons nu wat beter kent, opener en directer wordt. We krijgen allerlei spontane uitnodigingen, van basketbalwedstrijden tot danslessen, maar het was wel puzzelen en meten om zo veel mogelijk in ons (al overvolle) programma te proppen.
Heel subtiel werden vervolgens aan het eind van de avond alle ballonnen en slingers aangerukt voor de verjaardag van Carolien. Ze had écht niets door hoor (lees: er zijn ook wat ballonnen geknald). Om 00:00 stormden we even binnen voor een eerste felicitatie. En slaaaapen maar weer.
Verjaardag Carolien (13 november) | 13-11-2018
PAMPAMPAMPAM!!!!! Vandaag een jarige!! Onze Carolien wordt 16!! Wat een feest! De stemming wordt ietsje gedrukt door het feit dat het vannacht weer een uur onafgebroken heeft geregend op standje 11. Dit houdt in dat de kamer blank staat en er even gedweild moet worden. Maar inmiddels is het al weer prachtig weer en alles begint weer langzaamaan te drogen! Tijdens het ontbijt wordt er gezongen, cadeautjes uitgedeeld en alles is versierd met echte… JAJA: FEESTSLINGERS!! We waren even bang dat ze ineens ouder en wijzer zou zijn geworden, maar gelukkig: Ze is nog steeds zo gek als een deur!!
Zondag 11 november | 13-11-2018
Na een stevig ontbijt zijn we vertrokken naar de zondagsschoollessen. Mooi om te zien hoe vele kinderen hier Bijbels onderwijs krijgen en elke week een tekst uit hun hoofd leren. De ‘aunties’ hebben hun handen vol. Het ene kind heeft een stok meegenomen en vindt het nodig om eens in de zoveel tijd een stevig tromgeroffel te laten horen. Het andere kind geeft zn compagnon regelmatig een dreun op zn hersenpan. De volgende heeft een vuistgrote sprinkhaan gevangen en weet het hele lokaal angst aan te jagen. (blijkbaar heeft hij zelf de vrees niet voor dit soort beestjes) Al met al kunnen ze met elkaar de tekst uiteindelijk uit hun hoofd opdreunen: “For it is by grace that we have been saved” Na de les mogen de kinderen een kleurplaat inkleuren en vol enthousiasme krijgen de slangen kleur.
Na dit mooie moment verplaatsten we ons naar de keuken waar we weer hebben meegeholpen met het schillen van de aardappels. Het lijkt op een klein fabriekje: Aardappels worden door ons schoongemaakt en in reepjes gehakt. Emmers vol verse frites worden naar de keuken gebracht en daar voorgebakken voor de avondmaaltijd. Een soort NAC(MU)Donalds zou je kunnen zeggen.
Inmiddels begint het moment dichterbij te komen: We mogen met elkaar een gedeelte van de kerkdienst invullen. Eerst hebben we genoten van een goede lunch met een lekkere Hollandse groentesoep. Vervolgens hebben we de liederen nog eens doorgezongen die we in de kerk zouden zingen.
Al lopend over het terrein van Noahs Arc komt de muziek ons weer tegemoet. De kerk druppelt langzamerhand vol en is weer gevuld met honderden kinderen. De dienst begint met een stukje dankzegging en lofzegging. Dit keer wordt de samenzang geleid door een aantal jongens van zo’n 8/9 jaar die de hele gemeente meenemen in hun gezang. Indrukwekkend is het om te zien dat deze gastjes zonder schroom uit volle borst door de microfoon staan te zingen. De dienst is hier letterlijk ‘voor en door de jeugd’. Al snel zijn wij aan de beurt. Carolien spreekt de gemeente op een mooie manier toe, bedankt ze dat we uitgenodigd werden om een lied te zingen. Dan is het moment daar: We zingen het lied ‘Ik zal er zijn’ van Sela. Prachtig is het om dit te doen voor de gemeente. Arrinda sluit af door de betekenis van het Nederlandse lied ‘Ik zal er zijn’ uit te leggen voor de gemeente. Dat de ‘Ik zal er zijn’ ook zijn beloftes geeft voor Noah’s Arc en ook dat de ‘boog in de hemel als teken van trouw’ onlosmakelijk verbonden is met Noah’s Arc. Ze doet dit op een mooie manier. De gemeente is onder de indruk en we sluiten af met Amazing Grace. De dienst zelf is ook een mooie dienst. Het begrip ‘Brokeness’ staat centraal. Als mensen moeten we ‘breken’ om recht voor God te leven. We kunnen onze eigen trots en wijsheid niet blijven vasthouden. We moeten afhankelijk van God ons leven inrichten.
Na de dienst treffen we de chauffeur van één van de safaribusjes aan. Hij is op onze uitnodiging ook naar de kerk gekomen en heeft de dienst (samen met zijn twee vrienden) ook als bijzonder ervaren. Onder het genot van een bak koffie zingen we nog wat liederen. Hij stelt voor om met ons te bidden en na een groepsfoto zwaaien we de jongens uit. Wat een toffe ervaring om zulke momenten met elkaar te beleven. Broederschap is een belangrijk ding hier in Afrika. Ze noemden elkaar broers, maar dit betekende dat ze broeders in het geloof waren. Ze onderhielden elkaar in financieel opzicht: Als de één geen baan had, werd hij onderhouden door de ander en andersom. Wat een leerpunt!
De maaltijd was weer gezellig in het kinderhuis. Er was een jarige en bij elke jarige wordt er cake gegeten na de maaltijd en gezongen. Na de maaltijd hebben we de kids op bed geslingerd en zijn we teruggegaan naar ons huis. Daar hebben we nog een dienst beluisterd met het thema: De barmhartige Afrikaan. Een mooie preek over een vrij onbekende geschiedenis uit Jeremia. Jeremia wordt in een put gestopt waar hij wegzakt in de modder. Hij wordt eruit gehaald door een ‘Afrikaan’ die het goede op het oog heeft voor Jeremia. Hij mag zo beelddrager zijn van de Heere God die af wil dalen tot roepende zondaars en hen uit de ellende wil verlossen. In de preek komt ook het ‘Ik zal er zijn’ nog naar voren: De Heere belooft dit aan Jeremia. Een mooie preek die past in het thema van deze weken: het dienen van onze naaste! Iedereen is best wel versleten, dus na een kort spelletje is het tijd om naar ons mandje te gaan.

Zaterdag 10 november | 13-11-2018
Deze nieuwe prachtige morgen werden wij gewekt door de zeer fijne wekker die pas om half 9! afging. Wat werden wij een keer vrolijk wakker met het idee dat we pas om 9 uur hoefden te ontbijten. Het scheelt maar een uurtje maar vooral het idee is gewoon geweldig wakker worden. Groep 1 had vandaag het voorrecht om weer naar de markt te gaan op de boda-boda’s. Ondertussen hing heel de tuin vol met drogende kleren nadat de kledingvoorraad toch echt wel opgeraakt was bij de meesten. Na het voortreffelijke ontbijt was het wachten tot de leraren eindelijk klaar waren om ons mee te nemen naar die brommertjes. Intussen waren we flink bezig met het bedenken van de liederen die wij wilden presenteren morgen in de kerk. Toen Jan Willem (mr. Baars) dan eindelijk klaar was lieten ze ons nog even wachten totdat de boda-boda’s gearriveerd waren. Ondanks dat de afrikanen gerust met z’n zessen op één boda-boda zitten hielden wij het gewoon op twee personen achterop en één bestuurder voorop. Eenmaal veilig met alle zes op de markt aangekomen begonnen we “the feeling” te krijgen en de onderhandelingen waren flink aan de gang. Alle ananassen, wortels, 8 hele broden, paprika’s en passievruchten “in the pocket”. Alle zakken voorop de boda-boda en vol gas weer naar huis. Precies op tijd om de lunch naar binnen te werken. Om 2 uur werden we alweer verwacht om met de dansgroep van Noah’s Ark mee te komen dansen. Dus daar stonden we dan weer, tussen al die afrikanen met hun soepele pasjes, op een houterige manier hun dansje na te doen. Daarna nog een repetitie voor het lied dat we de volgende dag in de kerk zouden gaan zingen. De “Uganda night” kwam steeds dichterbij en het enthousiasme werd steeds groter. We werden om stipt 7 uur verwacht in de hut in Piet z’n tuin. Daniel (onze tussenpersoon) wachtte ons daar op met een aantal groot uitgevallen djembés. Vol vuur vertelde hij ons de geschiedenis en cultuur van de verschillende regio’s in Uganda. In Buganda bijvoorbeeld was het verschil tussen mannen en vrouwen heel groot. De man zat apart aan een tafel en de vrouw en kinderen zaten heerlijk op de koude grond. Kip was tot onze grote verbazing verboden voor de vrouwen en kinderen en uitsluitend voor de man des huizes. na het introverhaal van Daniel werd het tijd voor de typisch Ugandese avondmaaltijd. Als bestek hadden we onze handen als “vorken”. Dus een bord vol met vet eten, rijst en wat Ugandese sauzen werd gewoon opgepakt met de hand. Na deze merkwaardige maaltijd was het tijd voor de dansmoves van de Ugandezen. Ondertussen werd een aantal van ons in traditionele kleding gehuld. Een kleine modeshow werd gepresenteerd en dat leidde tot een grote cirkel die gevormd werd waarin de jongeren één voor één hun dansmoves konden “showen”. Verder werd er lekker geklierd, gelachen en heel wat bijgepraat. En zo ging de avond ook weer snel voorbij. Wij hebben als laatste nog aan Piet bekend gemaakt hoe groot het bedrag was dat we uiteindelijk met elkaar ingezameld hebben. Hij was duidelijk verrast en had gelijk al innovatieve ideeën over hoe hij dit geld zou kunnen besteden. Ook gaf hij gelegenheid om nog even vragen te stellen die hij vervolgens op z’n Piets beantwoordde. Na deze volle dag was het dan eindelijk tijd voor onze geliefde bedden.
Zaterdag 10 november | 13-11-2018
Deze nieuwe prachtige morgen werden wij gewekt door de zeer fijne wekker die pas om half 9! afging. Wat werden wij een keer vrolijk wakker met het idee dat we pas om 9 uur hoefden te ontbijten. Het scheelt maar een uurtje maar vooral het idee is gewoon geweldig wakker worden. Groep 1 had vandaag het voorrecht om weer naar de markt te gaan op de boda-boda’s. Ondertussen hing heel de tuin vol met drogende kleren nadat de kledingvoorraad toch echt wel opgeraakt was bij de meesten. Na het voortreffelijke ontbijt was het wachten tot de leraren eindelijk klaar waren om ons mee te nemen naar die brommertjes. Intussen waren we flink bezig met het bedenken van de liederen die wij wilden presenteren morgen in de kerk. Toen Jan Willem (mr. Baars) dan eindelijk klaar was lieten ze ons nog even wachten totdat de boda-boda’s gearriveerd waren. Ondanks dat de afrikanen gerust met z’n zessen op één boda-boda zitten hielden wij het gewoon op twee personen achterop en één bestuurder voorop. Eenmaal veilig met alle zes op de markt aangekomen begonnen we “the feeling” te krijgen en de onderhandelingen waren flink aan de gang. Alle ananassen, wortels, 8 hele broden, paprika’s en passievruchten “in the pocket”. Alle zakken voorop de boda-boda en vol gas weer naar huis. Precies op tijd om de lunch naar binnen te werken. Om 2 uur werden we alweer verwacht om met de dansgroep van Noah’s Ark mee te komen dansen. Dus daar stonden we dan weer, tussen al die afrikanen met hun soepele pasjes, op een houterige manier hun dansje na te doen. Daarna nog een repetitie voor het lied dat we de volgende dag in de kerk zouden gaan zingen. De “Uganda night” kwam steeds dichterbij en het enthousiasme werd steeds groter. We werden om stipt 7 uur verwacht in de hut in Piet z’n tuin. Daniel (onze tussenpersoon) wachtte ons daar op met een aantal groot uitgevallen djembés. Vol vuur vertelde hij ons de geschiedenis en cultuur van de verschillende regio’s in Uganda. In Buganda bijvoorbeeld was het verschil tussen mannen en vrouwen heel groot. De man zat apart aan een tafel en de vrouw en kinderen zaten heerlijk op de koude grond. Kip was tot onze grote verbazing verboden voor de vrouwen en kinderen en uitsluitend voor de man des huizes. na het introverhaal van Daniel werd het tijd voor de typisch Ugandese avondmaaltijd. Als bestek hadden we onze handen als “vorken”. Dus een bord vol met vet eten, rijst en wat Ugandese sauzen werd gewoon opgepakt met de hand. Na deze merkwaardige maaltijd was het tijd voor de dansmoves van de Ugandezen. Ondertussen werd een aantal van ons in traditionele kleding gehuld. Een kleine modeshow werd gepresenteerd en dat leidde tot een grote cirkel die gevormd werd waarin de jongeren één voor één hun dansmoves konden “showen”. Verder werd er lekker geklierd, gelachen en heel wat bijgepraat. En zo ging de avond ook weer snel voorbij. Wij hebben als laatste nog aan Piet bekend gemaakt hoe groot het bedrag was dat we uiteindelijk met elkaar ingezameld hebben. Hij was duidelijk verrast en had gelijk al innovatieve ideeën over hoe hij dit geld zou kunnen besteden. Ook gaf hij gelegenheid om nog even vragen te stellen die hij vervolgens op z’n Piets beantwoordde. Na deze volle dag was het dan eindelijk tijd voor onze geliefde bedden.
| 10-11-2018
Na een kort maar zeer krachtig nachtje geslapen te hebben ging rond 4 uur de wekker om lekker vroeg te ontbijten. Voor onze eigen gezondheid werkten we allemaal met enige moeite een smakelijk drankje van zout en water naar binnen. De spullen waren uit voorzorg al ingepakt en we waren dus al bijna klaar om weg te gaan. We waren even vergeten dat we in Afrika zijn en dus stonden we om klokslag 5 uur beneden bij de poort. Het wachten viel uiteindelijk mee voor Afrikaanse begrippen. We begonnen onze 7 uur durende tocht naar Murchison Falls. Eenmaal aangekomen bij het park hadden we een korte lunchpauze om daarna te beginnen aan onze allereerste gamedrive. Dat was in 1 woord: onvergetelijk. Onze dag was al een succes toen we voor het eerst gazelles en antilopen zagen maar we waren helemaal in ons element toen we van heel erg dichtbij giraffen en oog in oog stonden met een enorme olifant. Ook de natuur was adembenemend, zo uitgestrekt en groen (combinatie van regen en zonneschijn), je kon er wel naar blijven kijken. Maar ook aan deze dag kwam een einde dus reden we richting onze verblijfplaats voor de komende 2 nachten. Voordat we gingen dineren kregen we eerst instructies over ons verblijf, we kregen te horen dat er ’s avonds en ’s nacht op het kamp gezellig wat nijlpaarden kwamen grazen. Toen zakte bij velen de moed al in de schoenen en werd er onderling een beetje gespeculeerd over de mogelijke situaties. Maar we lieten onze avond niet verpesten en gingen heerlijke dineren. Na het diner gingen we lekker (dachten we) ontzweten, geen overbodige luxe want het was overdag ver in de dertig graden. Dat was het moment dat we ons realiseerden dat het toch behoorlijk ‘luxe’ is op Noah’s Ark. Tijdens het douchen werden we vergezeld door kakkerlakken, kevers, vleermuizen, sprinkhanen en een variatie van beesten die we niet direct konden en wilden plaatsen. De nodige kreten werden geuit tijdens het douchen, met name door degenen onder ons die hun slippers vergeten waren en dus op blote voeten tussen de beestenbende stonden. Klein detail: de vloer was van beton, niet helemaal zichtbaar meer door een laag modder en viezigheid. De loodgieter had zijn werk niet helemaal serieus genomen denken wij, want na twee minuten douchen (ijskoud trouwens) hadden we al baat bij onze zwemdiploma’s, aangezien we door een modderbad richting onze handdoek moesten baden. Onderweg richting onze slaapplekken werden enkelen tot hun grote schrik onaangenaam verrast door een nijlpaard die op enkele meters afstand van de deur rustig aan het grazen was.
We verlieten ‘Red Chili Rest Camp’ om 6:30 voor een tweede gamedrive bij het ochtendgloren. We gingen op weg met de hoop een leeuw te spotten. Spanning en sensatie toen een ranger in een van de busjes voor ons wees op de vlakte aan de rechterkant. Er ontstond enige frustratie toen in het begin slechts enkelen van ons een leeuw meenden te spotten. Verrekijkers en camera’s met zoomlenzen werden aangerukt en we waren inmiddels redelijk bekend met termen als ‘kijk, een leeuw op 4 uur!’ Bosjes en bomen konden we niet echt gebruiken om aan te wijzen waar de leeuw zich mogelijk bevond, maar op een gegeven moment was het overduidelijk: het was er niet één, maar wel zeven ongeveer (en wat welpjes). In de verte stond een groep hertjes nietsvermoedend te grazen, wat leidde tot wat meer actie. Temperaturen begonnen trouwens behoorlijk op te lopen en het was heerlijk om op het dak van de busjes in de wind te zitten. Tussen de middag hebben we genoten van een heerlijke, stevige lunch bij het kamp waar we sliepen. ’s Middags hebben we genoten van een heerlijke boottocht van ongeveer vier uren over de Nijl, richting watervallen aan het eind. Het was heel bijzonder om de dieren nu vanuit een ander perspectief te zien.
De afgelopen week, maar in het bijzonder de dagen op safari, hebben we ons verwonderd over Gods schepping. Telkens weer worden we verrast door nieuwe dingen hier. Enerzijds zien we hier hartverscheurende dingen, voornamelijk veroorzaakt door armoede, maar anderzijds zien en merken we dat God ook hier in Oeganda duidelijk aanwezig is.
Vrijdag, de derde dag van safari was helaas vooral gevuld met de reis naar ‘huis’. Gelukkig moesten we nog een heel stuk door het park, waardoor we nog meer dieren konden spotten. Toen we het park uit waren werden we opnieuw geconfronteerd met het leven hier. We zagen hutjes, gemaakt van leem en plaggen, die zeker niet groter waren dan het kleine schuurtje achter in de tuin.
Toen we Noah’s Ark naderden voelde het als een soort thuiskomen en waren we blij verrast door al de kinderen die ons kwamen verwelkomen. Onze afwezigheid was zeker niet onopgemerkt gebleven, want de kinderen liepen mee tot aan onze voordeur. We sloten de dag af met een Bijbelstudie waarbij we met elkaar nadachten over uitbuiting (naar aanleiding van het Jubeljaar) en over de Bijbel als praktisch en/of geestelijk boek en de balans tussen deze twee.
We gingen lekker slapen met de gedachte dat we een uurtje langer konden slapen, om zo ons opgebouwde slaaptekort te compenseren.
Dinsdag 6 november | 9-11-2018
Nadat de corveegroep weer om 8 uur het ontbijt had klaargezet, wat bestond uit overheerlijke toasts met ei, begon er weer een stralende nieuwe dag. Het programma van deze dag was overeenkomend met maandag en ‘s ochtends begonnen we dus met allerlei klusjes op het enorme terrein. Een corveegroep ging gelijk die ochtend vroeg al naar de markt in verband met het weer. Vorige dagen was het namelijk in de ochtend droog en begon het ’s middags te regenen/onweren. Daarom konden zij deze keer wel met de boda-boda (typisch afrikaans brommertje waar je gerust met z’n zessen op kan). Een bizarre ervaring om als een jekko door het drukke verkeer te scheuren. Eenmaal op de markt nogal geschrokken van de manier waarop de mensen hun goederen verkopen en daarmee hun brood verdienen. Het was een complete chaos, alles stond schots en scheef en het woord ‘mzungu’ (blanke) hoorde je nogal vaak om je oren vliegen. Tot onze grote verbazing zagen we in (bijna) alle verkoophutjes ook matrassen lagen waar zij de nachten doorbrengen. Het komt er dus op neer dat zij dag en nacht in hun hutjes te vinden zijn. De rest van de groep bleef op het terrein om weer te helpen in de keuken, wasserette en in het kinderhuis. De Unox rookworst werd uit de kast gehaald voor de lunch in combinatie met toast. Een voortreffelijke lunch! Na de lunch echter begonnen een aantal van ons de eerste aanvallen van de Afrikaanse bacteriën op ons immuunsysteem te voelen. Een aantal gingen nog verder helpen bij de was en de keuken terwijl een ander aantal even aan het uitrusten en er werd zelfs nog even een was gedraaid terwijl het aan het gieten was van de regen. Er lagen zelfs grote plassen in de kamers en de was die gedaan was droogde natuurlijk nooit meer op. Tijdens de stromende regen ligt het hele mensenverkeer stil en wordt er niets (buiten dan) gedaan. Na het klein beetje opdrogen van het gras kwam iedereen weer langzaam binnen druppelen. De sportkleren werden aangetrokken en de yell voor het volleyballen werd verzonnen maar veel origineels kwam er niet echt uit dus hielden we het maar op: “lekker!!!” Aangekomen op het volleybalveld was er natuurlijk nog niemand van de Afrikanen te zien. Op hun tijd (een half uur later) kwamen ze aanwandelen met een net. Wij helemaal sportief opgesteld, alle regels volgend: doordraaien en van team wisselen maar de afrikanen hadden daar lak aan. De puntentelling was ook zo bijzonder dat zelfs wij er niets van snapten. We vonden dat wij wel hadden gewonnen en hoopten dat we met een gemixt team iets meer een bal zouden zien. Dat was dan verkeerd gehoopt. We hebben ook ontdekt dat de oranje grond na de regen heerlijk aan je kleren plakt! Dus mama’s zet de wasmachines alvast maar aan. Helemaal uitgeteld maar voldaan zijn we ons bed ingerold.
Maandag 5 november | 6-11-2018
Maandag 5 november

De apen begonnen weer te schreeuwen en lieten ons merken dat de dag begon. Eerst maar eens even lekker onze buiken vullen in het ochtendzonnetje om energie op te doen voor de aanstaande ochtend. Deze nieuwe morgen zijn we in groepjes uiteen gegaan om onze handen eens lekker uit de mouwen te steken en de Oegandezen te laten zien hoe efficiënt wij Nederlanders wel niet te werk gaan. De keuze bestond als eerste uit bonen sorteren, met andere woorden: de slechte bonen scheiden van de goede bonen. Dat hoefden we zeker niet alleen te doen want zodra kinderen lucht van kregen van wat wij aan het doen waren wilden ze maar wat graag helpen! Het werk werd zelfs leuk toen we met z’n allen liedjes gingen zingen en gewoon veel lol maakten. Een andere groep ging tegelijkertijd helpen bij de baby’s door ze te voeden en te vermaken. Dan kom je er wel achter dat die kinderen bezighouden zeker niet niks is en heel veel energie vraagt. Als laatste mogelijkheid was er het strijken, wat uiteraard helemaal op een ouderwetse manier gedaan moest worden. We moesten zo’n oud strijkijzer gebruiken die gevuld is met kolen, kortom, zo’n typische strijkijzer van vroeger. Het was eigenlijk wel relaxed door gewoon even te werken zonder al die kinderen om je heen die naar aandacht hunkeren. Ondertussen leer je elkaar ook nog eens extra goed kennen. Na de lunch wisselden we van taken om maar eens wat anders te gaan proberen. Voordat we dit daadwerkelijk konden gaan doen moesten we eerst weer zo’n tropische regenbui afwachten en onszelf in ons huisje vermaken. Na even snel langs Piet gegaan te zijn werden we op de terugweg belaagd door allemaal kinderen die weer riepen: “Carry me! Carry me!” Dankzij de band die aan het oefenen was begonnen de kinderen en later ook wij spontaan te dansen. Dit leidde vervolgens tot de uitnodiging ’s avonds eens te komen kijken bij een dans repetitie van de kinderen met de mogelijkheid zelf ook nog wat dansmoves op te pikken. Dus wij stappen binnen en konden toekijken hoe zij echt absurd goed en soepel konden “bewegen op muziek ;)”. Met als eindresultaat de uitnodiging om ook eens in de dansende massa te stappen. Dit was vanzelfsprekend een voorstel dat simpelweg niet af te slaan was. We kunnen niet zeggen dat dat geheel succesvol was, helemaal niet als we ons met hen gingen vergelijken wat je dus echt niet moet doen! Voor degenen die nog wat extra kilo’s kwijt wilden raken was dit al helemaal een groot succes. Na de avondsluiting zat ook dag 3 voor “teamUganda2018” er weer op.
Zondag 4 november | 6-11-2018
Zondag 4 november 2018
Onze tweede dag op Noah’s Ark is aangebroken! We begonnen de dag opnieuw met een gezellig ontbijt, waarna we ons gingen klaarmaken om bij de zondagschool te gaan kijken.. Een paar mensen gingen naar de jongere kinderen, en een paar mensen gingen naar de oudere kinderen, om te kijken hoe er werd lesgegeven. Wat ons opviel is dat de kinderen heel veel bijbelteksten uit hun hoofd kunnen opzeggen en ook meteen de plaats van het vers noemen. Dit is erg mooi, want daardoor kunnen ze later deze teksten opzoeken. Ook moesten ze dingen zoals ‘de vruchten van de geest’ uit hun hoofd opzeggen. De meeste kinderen hadden ook hun eigen Bijbel mee waar geregeld teksten in gemarkeerd stonden. Op het einde gingen ze nog met veel enthousiasme het lied ‘My God is so big’ zingen, prachtig om naar te kijken en luisteren!

Nadat de zondagschool afgelopen was gingen we naar de keuken om de aardappels te schillen voor de patat. Daar was het erg gezellig, we zaten met z’n allen gezellig in een kringetje terwijl de kinderen om ons heen liepen en er voor zorgden dat er minstens 6 aardappels in onze schoot lagen. Voordat we gingen lunchen gingen we nog even naar het kinderhuis om daar nog met de kinderen te spelen. Tijdens de lunch kwam er nog een tropisch buitje over ons heen, wat een prachtige aanleiding was voor een regendans. Toen de regen over was vertrokken we naar de kerk en terwijl we liepen kwam de muziek ons al tegemoet. In de kerk gingen we eerst liederen zingen die in het teken stonden van het prijzen van God. Daarna werd er aan de mensen in de kerk gevraagd waar ze dankbaar voor waren de afgelopen week, en of ze dat wilden delen met de rest. Vervolgens kwam Piet nog naar voren waarna we nog wat liederen zongen en de pastoor nog naar voren kwam. In de preek ging het vooral over Gods grote liefde, en de conclusie was ‘love is discipline’. Na de preek was er nog een avondmaal, voor de mensen die aan wilden gaan, en werd de dienst afgesloten. Wat ons opviel bij deze dienst is dat de naam van God heel veel werd geprezen door middel van muziek en dat een deel van de dienst door vrouwen en kinderen geleid werd.

Na de dienst gingen we op het terras napraten over de dienst. Toen het tijd was om te eten vertrokken we naar het kinderhuis om daar samen met de kinderen vis en onze zelfgemaakte patat te eten. Toen we klaar waren met eten gingen we nog even met de kinderen spelen en dansen totdat het bedtijd was. Ook het op bed leggen was weer een geweldige ervaring. De kinderen kwamen ons ‘goodnight’ knuffelen en vroegen of we met ze wilden bidden. Toen alle kinderen op bed lagen, gingen wij ook terug naar ons eigen huisje en hebben we zelf nog een preek geluisterd. Daarna gingen we nog een flink fanatiek potje weerwolven spelen. Na dit potje zochten wij ook ons bed op, en wat hebben wij lekker geslapen na zo’n fantastische dag.
Zaterdag 3 november | 5-11-2018
Goedemorgen allemaal!

Allereerst: het gaat hier helemaal goed met ons. Er waren wat probleempjes met de blog, waardoor we nu pas (het is hier 5 november, 10:10) voor het eerst kunnen uploaden door een redelijk werkende internetverbinding. Zaterdagavond hadden we met veel pijn en moeite een eerste blog geschreven, nu blijkt dat alle documenten spoorloos verdwenen zijn, waardoor we nu een compleet nieuwe blog moeten schrijven.

Na een lange dag in het vliegtuig zijn we zaterdagavond om ongeveer 11 uur lokale tijd (twee uur later dan in Nederland) geland op Entebbe. De meesten van ons vonden de reis best meevallen, er werd goed voor ons gezorgd door de stewardessen van KLM. Op ons schermpje konden we zien waar we vlogen en ons vermaken met films en spelletjes. Sommigen van ons hadden het geluk bij het raampje te zitten en we vlogen op een hele heldere dag: eerst het Hollandse landschap, het werd meer mediterraan, de blauwe zee, de mooie Griekse eilanden en toen woestijn! Vervolgens doorkruisten we de tijdzone en werd het snel donkerder. Na de tussenlanding op Kigali hoefden we nog maar 40 min richting Entebbe.
Het Afrika-avontuur begon al zodra we het vliegtuig uitstapten. De geuren, de beesten (!), de temperatuur en de mensen, alles was totaal verschillend. Het viel op dat de mensen hier zo serieus zijn, mensen met uniform voelden zich echt heel wat.
Het Afrikaanse wachten begon al toen we ons visum op gingen halen. Er werd geen aanstalten gemaakt om ook maar een beetje door te werken, maar het gaf niet, zo konden we alles in ons opnemen. Vervolgens ging alles redelijk vlot en konden we zonder veel problemen onze koffers ophalen (ze zijn allemaal aangekomen). Onderweg naar het vliegtuig was één van de busjes van Piet kapot gegaan, waardoor we álle koffers in het (Afrikaanse) busje moesten proppen. Gerben bleek hier een verborgen talent voor te hebben. Uiteindelijk reden we met twee propvolle busjes de ruim twee uren richting Noah's Ark. Dat was een avontuur op zich, het was inmiddels ruim na middennacht en het leek alsof heel Oeganda nog wakker was. Langs de weg waren hele barbecues gaande en de muziek galde over straat. Verder lagen er overal straathonden (levend of dood) en de puzzel 'verkeersopstopping' van Jan van Haasteren is niks bij de verkeerssituatie hier.
Uiteindelijk arriveerden we om 1 uur 's nachts in het pikkedonker op Noah's Ark. Het enige waar we aan konden denken was slapen. We hebben wel heel erg geluk gehad met ons huisje: op een hoekje, vrij ruim en een heerlijke veranda met prachtig uitzicht. We werden verwelkomd door Daniël en Piet die ook snel doorhadden dat het later vertellen van de regels en andere informatie waarschijnlijk effectiever was. Kamers waren snel verdeeld en iedereen ging richting bed. Het was wel even wennen, want over de muren van onze kamers liepen (voor ons toen nog) onbekende beesten.
Na een kort nachtje van 5 uur werden we aan het ontbijt verwacht. Tijdens het ontbijt op de veranda hebben we de hele Big Five van Oeganda al zo'n beetje voorbij zien komen. Oh trouwens, ook Gerben (meneer Aman) hadden we ook al gespot, dat maakt het dus de Big Six.
We werden door Daniël rondgeleid over de compound. En het is hier echt heel groot, maar vooral bizar om te realiseren dat twintig jaar geleden alles hier bestond uit bush en nu is Noah's Ark helemaal zelfvoorzienend. We eindigden onze rondleiding bij Piet op de veranda waar we typisch Oegandese rolleggs aten en met Piet praatten.
's Middags was relaxed, we mochten zelf weten wat we gingen doen (uitrusten!!) en groep 1 ging richting de markt. Anderen gingen even slapen, hun dagboek bijhouden, een spelletje doen etc. Rond vier uur ging er een groep naar het kinderhuis om met de kleinste kinderen te spelen. Dat was een ervaring op zich, want toen de 'mzungu's' in zicht waren kwamen ze op ons afgestormd. Binnen no-time waren we gepromoveerd tot 'aunties' en 'uncles' en werd ons haar mooi gemaakt. Één meisje: 'Your hair is nice, I am going to make you a queen.' We moeten eerijk toegeven dat dat best een vermoeiend uurtje was, want er zijn zó veel kinderen die allemaal aandacht willen terwijl je maar één kind op kan tillen. En dan nog eentje aan je arm.
's Avonds aten we heerlijke nasi (mede mogelijk gemaakt door onze koks Geeke en Anja) en deden we spelletjes, kletsen we gezellig en uiteindelijk besloten we de dag met bijbelstudie uit het boekje 'Rijk en Arm ontmoeten elkaar' van Woord en Daad. We spraken over rentmeesterschap en over het zorgen voor onze naaste.

Het was snel stil in ons huis (trouwens, de jongens en de leraren slapen in een ander huisje) en we begonnen aan onze tweede nacht hier.

Dikke knuffel van ons allemaal!
Laatste blog vanuit Nederland | 2-11-2018
Goedemorgen allemaal!

Jahoor, het is éíndelijk zo ver: 2 november. Vanochtend vroeg hebben we elkaar ontmoet op Schiphol. Het was even spannend met alle bagage (euh koffers van 23,6 kg gingen absolúút niet) en de douane, maar inmiddels zijn we door alle controles heen en uiteindelijk is het allemaal vlotjes verlopen.
We hebben net onze reis ‘officieel’ geopend, ook met gebed en de woorden van Psalm 121, de HEERE zal ons bewaren, ook op deze verre reis. Nu we dit schrijven staan we in de rij bij starbucks te wachten op onze koffie. Eigenlijk gaat het allemaal heel vlotjes, over een half uur (9:09) gaat de gate al open.

Verder willen we u ook nog het hele goede nieuws vertellen dat we gisteren hebben gehoord, namelijk het definitieve bedrag dat we opgehaald hebben met onze acties in het afgelopen jaar: €25.180,53!!!!! Wauw wat zijn we blij! Dit hadden we niet durven hopen en bij deze willen we iedereen (nogmaals) heel hartelijk bedanken. In het bijzonder ook al onze ouders die ons heel goed geholpen hebben dit resultaat te bereiken.

Ook willen we iedereen bedanken voor het medeleven, heel mooi om te ervaren dat er zo met ons wordt meegeleefd!

Wij gaan weer richting de gate lopen en houden u wanneer het kan op de hoogte!

Een dikke knuffel van ons allemaal.

Ps. Ons vluchtnummer is KL535
Arinda Kwakernaak | 30-8-2018
Goedenmiddag,

Jahoor, ook de vakantie van #TeamUganda2018 is dan nu, na bijna acht weken, toch echt voorbij. We zijn allemaal weer helemaal uitgerust en klaar voor een nieuw schooljaar, maar vooral voor heel veel nieuwe acties in de laatste maanden voordat we daadwerkelijk naar Uganda gaan. Zelf vinden we het ook nog steeds zo'n gek idee dat er nu al bijna een jaar van voorbereidingen en voorpret voorbij is gevlogen. 'Uganda' komt nu wel heel snel heel dicht bij. Maar we hebben ontzettend enorm mega veel zin om te zien waar we nu al die maanden voor gewerkt hebben.

Door allerlei drukte van school, toetsweken en acties die nog liepen zijn we een poosje niet actief geweest op de blog, maar we hebben een vast voornemen om u wat vaker wat te laten weten! Bij deze dan ook een blog waarin we kort even langs de acties gaan waar we in de afgelopen maanden mee bezig zijn geweest.

1. De oliebollenactie eind december 2017. We hebben hiervoor ook een webshop gemaakt waardoor het aantal bestellingen vooraf enorm steeg. We hadden ook een pinapparaat geregeld, wat 'ik heb geen geld bij me' ongeldig maakte. De vele voorbereidingen waren het waard, want we eindigden de dag met bijna €1200,- winst.
2. De bonbons en snoeprollenactie begin februari 2018. We hebben de open avond op school (in feite maar een paar uurtjes) nuttig gebruikt door tegenover de garderobe met een kraampje snoeprollen en bonbons te gaan staan. We waren positief verrast door de winst van zeker €500,-.
3. Ondertussen waren er uiteraard ook 'losse' acties waar niet direct de hele groep bij betrokken was. Zo begonnen we met het mailen naar de verschillende kerkenraden en scholen.
4. In april hadden we een hartverwarmende 'Oeganda-dag' bij ons op school. Dit was niet een dag die wij georganiseerd hadden, maar we mochten wel gastheren- en vrouwen zijn. Op deze dag kwamen veel mensen uit het hele land naar school om te horen over vanalles wat zich het afgelopen jaar bij NACMU heeft afgespeeld. Tussen de middag smeerden we een berg broodjes en verder luisterden we naar verhalen en keken we filmpjes. Ondertussen verkochten we bonbons en snoeprollen. Het aantal mensen was uiteraard veel kleiner dan op de open dag, dus met ongeveer €200,- winst waren we dik tevreden.
5. Verder kregen we aardig de smaak van mailtjes sturen te pakken. Zo hebben we onze vaders (en hun netwerken) even geraadpleegd en hebben we tijd en energie gestoken in het (slim) benaderen van verschillende bedrijven. Wat waren we verrast toen we zagen dat er verschillende giften van ruim €500,- bij zaten! Natuurlijk waren (en zijn) we ook bezig met het informeren van vrienden en/of familie. En in het kader van 'alle beetjes helpen' verzamelen sommigen lege flessen etc.
6. Iets waar we al bijna heel de tijd van voorbereidingen mee bezig zijn, zijn de snoeprollen. Zeker na de geslaagde open avond waren we helemaal enthousiast. We zijn gewoon tussen alle bedrijven door bezig met zakjes snoeprollen verkopen. Als iemand in de groep een verjaardag heeft, wordt er gewoon een appje gestuurd en de volgende dag ligt de kluis van de desbetreffende persoon vol met snoeprollenzakjes.
7. Zaterdag 7 juni was er Klein Waterloopplein in Oud-Beijerland. Dit houdt in dat het hele centrum vol lag met kleedjes en mensen die hun rommel verkochten. Ook wij hadden twee plaatsen gekocht en met dertien mensen rommel verzamelen gaat heel hard. Van tevoren hadden we er minder rekening mee gehouden dat het natuurlijk soms maar met kleine bedragen ging. Een hele dag voor ongeveer €250,- was dan ook lang, maar niet te vergeten: wel héél gezellig.
8. Het werd vakantie en Annelijn en Arinda dachten: "Hoe kunnen we nu toch nog een beetje bezig zijn voor Uganda?" En dus besloten we twee dagen 's avonds af te wassen op de camping. De campingbaas was ook voor en wilde gerust onze snel gemaakte 'poster' printen. Het liep wat minder storm dan we dachten, maar voor weinig werk hadden we (Annelijn en Arinda) toch, mede door veel fooi, €100,- en een gift van een bedrijf.

Zo, dat was dan een beetje een globaal overzicht van wat er de afgelopen tijd gebeurd is. We sluiten deze blog af met heel recent en héél erg goed nieuws: we hebben t/m half augustus €10.002,34 opgehaald! Het staat zwart op wit en we zijn echt heel blij hiermee. Onze wens is om hier in de laatste maanden nog €5000,- bij te regelen.
Er staan o.a. nog een bolussenactie en een actie op een basisschool op het programma. Verder willen we ons richten op bedrijven en giften.

Zonder al jullie/uw steun had dit nooit gelukt en zal dat laatste bedrag ook nooit lukken, dankuwel! Wilt u ons (nog) helpen? Neem dan een kijkje onder het kopje 'acties' voor het rekeningnummer en contactgegevens!

Een hartelijke groet van #TeamUganda2018
Update 10 juli door Jasmijn en Carolien | 24-8-2018
* Deze blog is (onder andere door vakanties en drukke toetsweken) met een klein beetje vertraging geplaatst.

Beste lezers,

Hier even een update over de dingen die in de afgelopen tijd gebeurd zijn.
Maar, eerst willen we alle bedrijven, personen en kerken die ons gesponsord en geholpen hebben vanaf deze plek hartelijk bedanken!

Een tijdje geleden hebben we van Noah’s Ark doorgekregen hoeveel geld we nu al opgehaald hebben. We hebben nu het mooie bedrag van ruim €8000,- opgehaald, waar we ontzettend blij mee en dankbaar voor zijn. Ook hebben we op 9 juni met een deel van de groep op een rommelmarkt in Oud-Beijerland gestaan. We hadden ontzettend veel spullen die we konden verkopen en hebben hier een mooi bedrag mee opgehaald. Ook hebben we erg veel lol met elkaar gehad.
We zijn al best een hechte groep geworden en hierdoor krijgen we natuurlijk ook steeds meer zin in de reis!

In de vakantieperiode hebben we geen grote acties op de planning staan, maar dat betekent natuurlijk niet dat het werk stil ligt. Na de zomervakantie staan er nog verschillende acties op de planning, zoals een bolusactie op onze school en een basisschoolactie. Ook zijn we allemaal nog druk bezig met geld ophalen binnen onze familie en kennissenkring.

Na de vakantie kunt u weer een nieuw blog bericht van ons verwachten.
We wensen u een hele fijne vakantie toe!

Groetjes,

Carolien en Jasmijn

namens #TeamOeganda2018
Update over de voorbereidingen al in Nederland | 9-5-2018
Ha beste lezer,

Daar is hij dan: onze allereerste blog! Eigenlijk kunnen we het (nog) geen blog noemen aangezien we nog slechts enkel in onze dromen in Uganda zijn. Toch willen we ook al tijdens de voorbereidingen wat blogs schrijven zodat u ook kan meegenieten van de voorpret.
Op dit moment zijn we druk bezig met het benaderen van bedrijven/sponsors en anderen die ons kunnen helpen. We zijn heel dankbaar voor de grote gift die we van Verburg Charity Foundation en van Moree Gelderblom advocaten hebben ontvangen. Ook willen we vanaf deze plaats egg-sellent nogmaals bedanken voor hun gift.

Verder zijn we bezig met de voorbereidingen voor het Kleinwaterloopplein in Oud-Beijerland. Dit is een grote rommelmarkt in het centrum van Oud-Beijerland. Neem gerust contact met ons op als u nog (tweedehands) spullen heeft die we mogen verkopen! (teamoeganda2018@gmail.com)
Daarnaast hebben we al van verschillende kerken te horen gekregen dat we ook binnen de gemeente actie mogen ondernemen, hier zijn we ook heel dankbaar voor!
Iedereen is zo ook binnen zijn/haar eigen familie- en kennissenkring bezig met het verzamelen van zoveel mogelijk geld. We blijven ook tussen alles door doorgaan met de verkoop van snoeprollen.

We denken dat u voor nu weer aardig op de hoogte bent van onze bezigheden rondom de voorbereidingen van onze geweldige reis.

Aarzel niet om voor vragen, opmerkingen of suggesties contact met ons op te nemen!

#TeamUganda2018